Showing posts with label My opinion. Show all posts
Showing posts with label My opinion. Show all posts

Tuesday, January 01, 2008

โอตโจะ/ オッチョ

2008/01/01


"โอตโจะ"เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่อง 20th Century Boys ที่เราชอบมากๆ(เพราะพูดอะไรเจ๋งๆไว้เยอะ) ^_^
เขาเป็นเพื่อนซี้ "เคนจิ" ตัวละครเอกของเรื่อง (เป็นผู้ชักนำให้เคนจิฟังเพลงของวง CCR และเพลงอื่นๆของพวกบุปผาชน)
โอตโจะเป็นเด็กหัวดี มีความคิดทันสมัย ใช้ชีวิตโดยปล่อยให้สถานการณ์ต่างๆพัดพาชีวิตตัวเองไปเรื่อยๆ ได้เรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นมนุษย์เงินเดือน ทำงานในบริษัทชั้นนำ มีครอบครัว (ปล่อยให้ชีวิตถูกพัดพาไปตามเงื่อนไขที่สังคมบอกว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด) จนกระทั้ง วันหนึ่งเขาสูญเสียลูกชายที่รัก แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป กลายไปคนเสียศูนย์ เขาวิ่งหนีทุกความทรงจำที่มีเขามีอยู่ในญี่ปุ่น มาประเทศไทย ใช้ชีวิตแบบไร้แก่นสาร อ่อนแอไร้ที่ยึดเหนี่ยว จนกระทั้งเขาได้พบพระภิกษุชาวไทยรูปหนึ่งในป่า และนี่คือจุดเปลี่ยนในชีวิตของโอตโจะ

โอตโจะ : ทำยังไงถึงจะแข็งแกร่งขี้นได้ครับ ?


(ดูรายละเอียดได้ใน 20th Century Boys เล่ม 4)

(โอ้วเจ๋งๆ ^_^)

ตอนที่ไปทลายโรงงานผลิดยาเสพติดในไทย ชายคนหนึ่งถามโอตโจะว่า
"ทำไมคุณพี่ถึงสามารถแข็งแกร่งขนาดนั้นได้"
โอตโจะตอบชายคนนั้นว่า

"ฉันไม่ได้แข็งแกร่งอะไรหรอก"
"ตอนนั้นฉันถูกผลักตกน้ำตกเพื่อเอาชนะความกลัว ...กำลังจมดิ่งสู่โลกแห่งความมืดมิดที่ไม่มีอากาศ ถ้าไม่ทำอะไรมีหวังคงต้องจมลงนรกแน่ๆ แต่พอเงยหน้ามองข้างบน ก็เห็นแสงสว่าง"
"ฉันเพียงแต่ตะกายหาแสงสว่างสุดชีวิต"
"ที่นั่นไม่ใช่ทั้งสวรรค์และนรก"
"มันคือ "ที่นี่" ที่ซึ่งมีอากาศ"

(ดูรายละเอียดได้ใน 20th Century Boys เล่ม 4)

(โอ้วอีกแล้ว ^_^)

เมื่อไวรัสแพร่ระบาดผู้คนต่างแก่งแย่ง เข่นฆ่ากันเพื่อช่วงชิงวัคซีน เพื่อที่จะให้ชีวิตตัวเองอยู่รอด
ผู้ใหญ่ฆ่าเด็ก เพื่อนฆ่าเพื่อน
ชายคนหนึ่งบอกกับโอตโจะว่า

"โลกนี้มันมีแต่ความสิ้นหวังนะ"

โอตโจะตอบกลับไปว่า

"ไม่มีวิธีเอาชนะความสิ้นหวังได้หรอก"
"หากสิ้นหวังจนถึงที่สุดแล้วละก็"
"ก็แค่ เดินออกไปจากมันเฉยๆ"





ด้านล่างนี้คือหน้าตาของโอตโจะนะ

วัยเด็ก/วัยหนุ่ม(ที่สิ้นหวังกับชีวิต)/วัยกลางคน(ที่แข็งแกร่งและชอบพูดอะไรลึ้กซื้งอยู่เรื่อยๆ ^_^)


ปล.--การ์ตูนเรื่องนี้--20th Century Boys เป็นการ์ตูนที่เจ๋งมากสำหรับเรา อ่านสนุก มีครบทุกรส(แอ็กชั่นสนุกๆ สืบสวน มิตรภาพระหว่างเพื่อน แอนตี้ฮีโร่ เรื่องราวเกี่ยวกับดนตรี) ใครที่ไม่เคยอ่านอยากให้ลองหามาอ่านกันดู ตอนนี้ก็ใกล้จะจบเต็มที เล่มจบที่ญี่ปุ่นออกแล้ว สำหรัเมืองไทยอีกเดือนสองเดือนคิดว่าก็น่าจะได้อ่านกัน ^_^

Wednesday, January 24, 2007

เมื่อฝนตกมันก็ต้องเปียก

2007-01-24


“Form Follow Function” เป็นคำใหญ่ที่ทรงอิทธิพลคำนึงในวงการสถาปัตยกรรม ซึ่งเถียงยาก เมื่อมันถูกเอื้อนเอ่ยออกจากปากของใคร โดยมากมักไม่อยากมีใครอยากต่อปากต่อคำ เพราะมันช่างเป็นเรื่องของเหตุและผล (และดูเป็นวิทยาศาสตร์จับต้องได้-ยุคนี้วิทยาศาสตร์มีอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด) ใครริอาจเถียงบางครั้งอาจจะตกอยู่ในสภาพที่เปลืองเนื้อเปลืองตัวโดยใช่เหตุ


สมัยเมื่อครั้งเป็นนักศึกษาชั้นปีไม่สูงนัก(ไม่ปีสองก็ปีสาม) เคยเข้าไปดูรุ่นพี่พรีเซ็นท์แบบกับอาจารย์(เวลามีการพรีเซ็นท์แบบนักศึกษาชั้นปีอื่นสามารถเข้ามาฟังและแสดงความคิดเห็นได้) รู้สึกว่าจะเป็นโครงการออกแบบหมู่บ้านจัดสรรสักแห่งหนึ่ง รุ่นพี่ที่ผมสนิทคนนึงกำลังถูกอาจารย์ท่านหนึ่งต้อนจนเหตุผลของอาจารย์ล้อมไว้หมดแล้ว(กรุณาออกมามอบตัวซะโดยดี ^_^) จนเกือบจะต้องยอมแพ้ เหตุที่ทำให้เหตุผลล้อมหน้าล้อมหลังรุ่นพี่คนนี้ก็คือ พี่คนนี้แกออกแบบบ้านแยกออกเป็นสองส่วนสองหลัง โดยมีทางเดินเชื่อมกัน แต่บริเวณทางเดินดั้นไม่ทำหลังคา ด้วยสาเหตุก็เพราะมันจะใหญ่และดูเทอะทะจนเกินไป และถ้าทำหลังคาอาจจำเป็นต้องตัดต้นไม้ออกอีกหลายต้น ทำให้โดนอาจารย์ต้อนจนเกือบจนมุม สาเหตุก็เนื่องมาจากความอ่อนด้อยในการคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอย (ที่อาจารย์คิดแบบเอามนุษย์เป็นศูนย์กลางอ่ะนะ)

“Form Follow Function” หรือรูปทรงตามประโยชน์ใช้สอย เป็นคำที่ค่อนข้างมีปัญหา(ถ้าคิดแบบเอามนุษย์เป็นศูนย์กลางจนเกินไป) เพราะในบางขณะผมว่าเราก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ประโยชน์ใช้สอยมันใช้งานได้สูงสุด--มนุษย์ไม่ควรจะปรนเปรอตัวเองขนาดนั้น สำหรับผมแล้วออกจะเก๋ดีถ้าหากบางวันเราจำเป็นต้องเดินกางร่มอยู่ในบ้านตัวเอง(ดีซะอีกปล่อยให้ธรรมชาติเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราบ้าง และการเดินกางร่มอยู่ในบ้านตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร) ผมว่ารุ่นพี่ผมเขาก็คงคิดอะไรคล้ายๆ อย่างนี้

“ถ้าฝนตกเธอจะทำยังไง ไม่มีหลังคาอย่างนี้” อาจารย์ท่านหนึ่งโยนคำถามออกมากลางห้องประชุม
“ถ้าฝนตกก็เปียกสิครับอาจารย์” ผมแกล้งทำเป็นปล่อยมุขตลกกลบเกลื่อนแบบโง่ๆเพื่อช่วยเหลือรุ่นพี่ ได้ผลเพราะ ในห้องเริ่มมีเสียงหัวเราะ
รุ่นพี่ได้ทีพูดเสริมขึ้นมาทันที “ใช่ครับฝนตกก็เปียก แล้วเวลาเปียกเนี่ยเราไม่เจ็บด้วยนะครับ” เพื่อนๆในห้องเฮกันลั่น
ถึงเวลานี้อาจารย์ที่ปรึกษาของรุ่นพี่คนนี้—อาจารย์มานพ ภาคอินทรีย์ คงจะรอจังหวะนี้อยู่นาน แกเลยปล่อยหมัดเด็ดช่วยลูกศิษย์
“ผมว่าไม่เสียฟอร์มเท่าไหร่หรอก ถ้ามนุษย์คนนึงจะเปียกฝนบ้าง ไหนๆ อุตส่าห์อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ที่มีฝนตกแล้ว” พอพูดจบ—แกก็หัวเราะชอบใจ

เมื่อเช้าวานนี้มีฝนตกลงมาล่ะ (มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องที่เล่ามาทั้งหมด)
ตอนเดินจากสถานนีรถไฟฟ้ามาที่ออฟฟิศผมเองก็เปียกฝน—เล็กน้อย ไม่มากอะไร
แล้วคุณล่ะเคยเปียกฝนไหม

แล้วจะรู้สึกเสียฟอร์มไหมถ้าวันหนึ่งต้องเปียกฝน

หรือต้องเดินกางร่มอยู่ในบ้านของตัวเอง
ทั้งที่เวลาเปียกเราก็ไม่ยักจะเจ็บ ^_^


+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+
Book bought:
-
Book read:
-Not Always So--Shunryu Suzuki

Sunday, November 05, 2006

Blur/ ぼけ

2006-11-05




Blur คือ โบเกะ(ぼけ) ในภาษาญี่ปุ่น
Blur คือ เบลอ ในภาษาไทย
เบลอ คือ ความพร่าเลือน; คือ ความเบาหวิว
เบลอ คือ สภาวะที่มโนภาพ(Image) อยู่ในภาวะไร้น้ำหนัก
เบลอ คือ ก้อนเมฆที่ล่องลอยไร้จุดหมาย(Drifting) รอวันกลั่นตัวเองเป็นสายฝนแห่งมโนภาพ(Image)

ในโลกยุคใหม่ เบลอ กลายเป็นภาวะไร้ประสิทธิภาพ--เป็น error ของข้อมูลข่าวสาร
ในยุคสมัยที่ผู้คนส่วนใหญ่นั้นบูชาความชัดเจน--ทีวีโฆษณาว่าให้ภาพคมชัดสมจริง
กล้องถ่ายรูประบบดิจิตอลให้ภาพคมชัด 10 ล้านพิกเซล โฟกัสได้ พร้อมกัน 11 จุด
ถึงแม้จะมือสั่น/เคลื่อนไหว/กระทบกระเทือน ขนาดไหน
ขอรับรองว่า--ภาพที่ได้ไม่มีวัน เบลอ

ในโลกภาพยนต์ เบลอ ถูก coding ความหมายกับช่วงเวลาของความฝัน วันเวลาของวันวาน
อดีตที่ไม่มีวันหวนคืน และความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง
เบลอ คือ Heterotopia คือที่ที่มีอยู่จริงและไม่มีอยู่จริงในเวลาเดียวกัน

เบลอ คือ สภาวะอนาธิปไตย (anarchy) ไม่ใช่ประชาธิปไตย (democracy)
เบลอ คือ สภาวะที่เสียงข้างมากไม่เป็นใหญ่ เพราะไม่มีการ domination
เหมือนรูปถ่ายด้านบน--ที่ปาก จมูก คิ้ว ตา และองค์ประกอบทั้งใบหน้านั้น
เลือนหายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่สามารถมีอวัยวะไหนบนใบหน้าสามารถ dominate อวัยวะส่วนอื่นได้


ในจอโทรทัศน์ เบลอ คือ ตัวแทนอำนาจในการ censorship ของรัฐ
อำนาจที่จะให้เห็นหรือไม่เห็นอะไร
อำนาจที่พยายามคอยบอกว่าสิ่งใดควรรู้สิ่งใดไม่ควรรู้
(เป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ--ที่บนโลกนี้ยังมีคนคิดอยากควบคุมความรู้ของคนอื่น
และโดยมากคนที่มีความคิดเช่นนี้ ก็มักจะไม่ค่อยรู้อะไรมาก)
เบลอคือ สิ่งที่ไม่สามารถพูด สิ่งที่ไม่สามารถเห็น

ในประเทศไทย
ถึงแม้ว่าทีวีที่ซื้อมานั้น ภาพจะคมชัดสมจริง--เหมือนที่ได้โฆษณาไว้ขนาดไหน
บางช่วง-บางเวลา-บางขณะ

มันก็ยังมีภาพอะไรบางอย่างในจอทีวีที่ดูแล้ว Blurๆ :P


+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+
Book bought:
-
Book read:
-Anything--Edited by Cynthia C. Davidson

Wednesday, October 11, 2006

ตึกเสริมมิตร

Goodbye, My Urban Space
2006-10-11

“Space is set of experiential dimensions that encompasses a set of objects and events, and in which it is possible to move about. Not necessarily preexisting or durable. Place is location invested with meaning, or affording identification, appropriation, or history.”


ผมเป็นคนไม่สูบบุหรี่

อาจจะเคยสูบบ้างเป็นบางครั้งบางคราว บางค่ำคืน(ที่นึกสนุกอยากสูบ) ในวงสังสรรค์ระหว่างเพื่อนฝูงที่สนิทสนมกัน และหากจำเป็นต้องนั่งสนทนาพาทีอยู่ในกลุ่มสิงห์อมควันทั้งหลายแล้ว ผมไม่เคยตั้งท่ารังเกียจ ปิดจมูก หรือเบ้ปาก

รู้ว่าบุหรี่มีโทษ อาจจะทำให้อายุในการอาศัยอยู่บนโลกของเรานั้นสั้นลง(ไปอีกหน่อย) สำหรับผมแล้วบุหรี่ไม่ต่างอะไรไปจาก อาหารฟาสฟู้ด รถยนต์ หรือข้าวของเครื่องใช้รอบๆ ตัว ในชีวิตประจำวัน ที่ล้วนแล้วแต่มีพิษภัยแฝงมากับการบริโภคทั้งสิ้น(โลกใบนี้ที่เราอยู่กันนั้นโดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ อย่างกรุงเทพฯ อากาศมันก็ไม่ได้สะอาดอะไรนักหนา)--อาหารฟาสฟู้ดกินแล้วอ้วนไม่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย รถยนต์ก่อมลพิษทางอากาศ นักวิทยาศาสตร์เคยออกมาบอกว่ามันเป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิด green house effect และทำให้อุณหภูมิของโลกร้อนขึ้น(ทำให้น้ำแข็งขั้วโลกละลาย ระดับน้ำทะเลสูงขึ้น และสภาพอากาศแปรปรวน) จำได้ว่าเคยดูรายการของคุณสุทธิชัย หยุ่น ทางช่องเก้าในคืนหนึ่ง ว่าด้วยปัญหาของเรื่องสภาวะโลกร้อน มีคำถามหนึ่งที่เขาถามว่านักวิทยาศาสตร์ว่า "แล้วเราจะแก้ไขปัญหาเรื่องโลกร้อนขึ้นได้ยังไง" นักวิทยาศาสตร์คนนั้นตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความว่า "มนุษย์ต้องเลิกใช้รถยนต์"

คุณอาจจะบอกว่ารถยนต์นั้นต่างจากบุหรี่เพราะเป็นยานพาหนะ มีประโยชน์ แต่สำหรับคนไม่ใช้รถยนต์ส่วนบุคคล(อย่างผม)แล้ว การที่คุณใช้ยานพาหนะเคลื่อนที่จากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งได้เร็วขึ้น สะดวกสบายขึ้น(หนึ่งคนต่อหนึ่งคัน วัตถุน้ำหนักเกือบสองตันบรรทุกวัตถุน้ำหนักไม่ถึงเจ็ดสิบกิโลกรัม--สำหรับผมมันเป็นสัดส่วนที่แปลกพิลึก) แต่พ่นควันพิษออกมาปะปนอยู่ในชั้นบรรยากาศของโลก มันก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับ (ผม) คนที่เดินอยู่บนทางเท้าริมถนนตรงไหน (ยังไงก็ตามเวลาเห็นรถติดแล้วจอดนิ่งๆ กันเป็นแพ ปล่อยควันพิษอยู่บนถนน ผมก็ไม่เคยคิดทำอะไรที่ไร้มารยาท เหมือนโฆษณารณรงค์ต่อต้านคนสูบบุหรี่เช่น เดินเข้าไปเคาะกระจกรถ แล้วถามคนขับว่า "เราเคยรู้จักกันหรือเปล่า? แล้วคุณมาทำร้ายฉันทำไม?")

เหตุผลเช่นเดียวกันกับที่ผมรู้สึกกับคนที่สูบบุหรี่ทั้งหลาย--ผมก็ไม่เคยคิดรังเกียจคนที่ใช้รถยนต์ส่วนบุคคล(ผมมีเพื่อนสนิทหลายคนที่ขับรถไปทำงานทุกวัน)

แต่ทุกวันนี้ ผมรู้สึกว่าสังคมของคนสูบบุหรี่กำลังถูกริดรอนสิทธิในการใช้พื้นที่ลงไปเรื่อยๆ

(ไม่นับการกระทำทีไร้มารยาทที่ทางราชการมีต่อคนที่สูบบุหรี่ เช่น ติดภาพน่าเกียจ(ไม่น่ารื่นรมย์) พร้อมคำเตือน ถึงพิษภัยขนาดค่อนพื้นที่ของซองบุหรี่ รู้ว่าเป็นคำเตือน แต่การเตือนก็ควรรักษามารยาทและไม่ดูก้าวร้าวแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ลองคิดดูสิ ถ้าแฮมเบอร์เกอร์ทุกชิ้น มีรูปคนอ้วนน่าเกียจติดอยู่บนกระดาษห่อพร้อมกับคำเตือน หรือถ้ารถยนต์ทุกคันที่ท้ายรถมีรูป ปอดเน่าๆ สีดำๆ ติดอยู่พร้อมกับ มีคำเตือนตัวใหญ่ๆ แปะเอาไว้ที่ท้ายรถว่า "ควันจากท่อไอเสียรถยนต์เป็นพิษต่อร่างกาย และสร้างภาวะเรือนกระจกให้กับโลก โปรดขับขี่ด้วยความระมัดระวัง" ผมคิดว่าคงไม่น่ารื่นรมย์นัก)

อย่างน้อยที่สุดก็สังคมของคนสูบบุหรี่ที่หน้าตึกเสริมมิตร ริมถนนอโศก ที่ผมเดินผ่านทุกเช้า

ในสมัยที่ยังเรียนหนังสือ ผมเคยใช้ห้องสมุดของมูลนิธิญี่ปุ่น(ที่ตึกเสริมมิตร) เป็นห้องทำงานวิจัย(ส่งอาจารย์) หรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสือเล่นๆ ไปบ่อยถึงขนาดที่โดนบรรณารักษ์(เป็นผู้หญิงสูงอายุ หน้าตาดุมากๆ แต่ก็ใจดีมากๆ--เธอมีบุคคลิกดีมากๆ ผมสีขาวโพรน ใส่แว่นตา และดูสุขุม ทุกวันนี้เธอไม่ได้ทำงานที่นี้แล้ว คิดว่าคงเกษียณอายุ แล้วไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข อยู่ที่ไหนสักแห่ง ) แซวว่า "อ่านหนังสือหมดห้องสมุดหรือยังจ๊ะหนู? เห็นมาทุกวัน" แล้วก็ยิ้มให้

ทุกเช้าก่อนขึ้นไปใช้บริการห้องสมุดผมมักจะนั่งกินกาแฟ อยู่ที่ร้านกาแฟข้างตึก จากนั้นก็จะไปซื้อน้ำผลไม้ปั่น(เมนูที่กินประจำคือ สตอเบอรี่ ซันไลท์ ^_^) หน้าตึกเสริมมิตรกิน

ซึ่งกิจกรรมที่ทำเป็นประจำทุกเช้านี้เองที่ทำให้ผมต้องพบปะกับ สมาคมสิงห์อมควันแห่งตึกเสริมมิตร ^_^

ผมรู้สึกว่าสังคมของผู้ที่สูบบุหรี่หน้าตึกเสริมมิตรนั้น น่ารักและมีบุคคลิกเฉพาะ คุณจะเห็นภาพผู้บริหารระดับสูงชาวญีุ่ปุ่น ยืนคุยกับพนักงานส่งเอกสาร เห็นหนุ่มออฟฟิศหลากบริษัทที่ทำงานอยู่ด้านบนยืนคุยกัน อย่างออกรส บางกลุ่มบางพวกก็กางหนังสือพิมพ์พูดคุยวิเคราะห์การเมือง ด้วยบรรยากาศที่ดูผ่อนคลาย สบายๆ (แน่นอนที่สุดในมือของทุกคนนั้นคีบบุหรี่เอาไว้ด้วย)

ถ้าการไปออนเซ็นของคนญี่ปุ่นเป็นการสลายสถานะภาพทางสังคมของแต่ละบุคคล(ชั่วขณะ) พื้นที่สาธารณะบริเวณหน้าตึกเสริมมิตรก็น่าจะมีลักษณะอะไรที่คล้ายๆกันอยู่ (ถึงแม้กิจกรรมทั้งสองอย่างนั้นจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็ตาม)

ทุกวันนี้ถ้าคุณผ่านไปที่ตึกเสริมมิตรเวลาในช่วงเช้าๆหรือบ่ายๆ คุณก็จะไม่เห็นภาพการพบปะสังสรรค์กันทางสังคมแบบนี้อีกแล้ว แต่ภาพที่คุณเห็นก็คือจะมีอีเว้นส์หรือกิจกรรมโฆษณาสินค้า พูดออกไมค์เปิดลำโพงเสียงดัง(สำหรับผมมันเป็นภาพที่น่ารำคาญกว่าการเห็นคนสูบบุหรี่ยืนคุยกันเยอะแยะ--เพราะมันส่งเสียงเอะอะน่ารำคาญพูดจาเอาแต่ได้, เอาแต่ประโยชน์ของตัวเองและแน่นอนที่สุดมันทำทำให้เกิดมลภาวะทางเสียง)

เราเคยเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังเมื่ออาทิตย์ที่แล้วในขณะที่นั่งกินข้าวเย็นกัน เพื่อนเราถึงกับบ่นเสียดาย(เพราะรู้สึกดีกับมัน) เพราะเคยไปใช้พื้นที่บริเวณนี้สูบบุหรี่บ่อยๆ ตอนที่ต้องมาทำธุระแถวอโศก

ที่หน้าตึกเสริมมิตรวันนี้มีป้ายห้ามสูบบุหรี่ติดอยู่ ไม่มีมนุษย์มายืนปฎิสัมพันธ์กัน บางวันบางเวลาคุณก็จะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเปิดเพลงเสียงดัง--พร้อมกับโฆษณาสินค้า(ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นผลผลิตจากสมองของคนที่เรียกตัวเองว่าครีเอทีฟ--นักสร้างสรรค์ :P )

ไม่มีคนยืนสูบบุหรี่ที่หน้าตึกแล้วอากาศน่าจะดีขึ้น โลกคงน่าอยู่มากขึ้น ที่หน้าตึกคงน่าภิรมย์มากขึ้น--เอาน่า มันน่าจะคุ้มค่านะ แค่พื้นที่ทางสังคมหายไปนิดหน่อย(แล้วได้พื้นที่ทางการตลาดทึ่ตรงกับกลุ่มเป้าหมายที่เป็นคนหนุ่มสาววัยทำงานมากขึ้น)

ถัดออกไปอีกนิด ทางด้านนอกตึก บนถนนอโศก รถติดกันเป็นแพ ควันสีขาวลอยอยู่เต็มบรรยากาศ

แน่นอนที่สุด
"มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการสูบบุหรี่"


+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+
Book bought:
-ฉันหลงรักฤดูกาล--สกุณี ณัฐพูลวัตน์

Books read:
-Art4D Magazine Number150--September 2006
-วารสารอาษา ฉบับ 08:49-09:49

Monday, September 25, 2006

Being and Time

2006-09-25


“มันเป็นนาฟิกาของปู่ เมื่อพ่อยกให้ผม พ่อพูดว่า เควนติน พ่อขอยกสุสานแห่งความหวังและความปรารถนานี้ให้กับแก…พ่อมอบนาฬิกาเรือนนี้ให้กับแก ไม่ใช่เพื่อให้แกระลึกถึงมัน แต่เพื่อให้แกรู้จักที่จะลืมมันเสียบ้างเป็นครั้งคราว และเลิกทุ่มเททุกลมหายใจของแกพยายามเอาชนะมัน"

The Sound and the Fury--William Faulkner



-1-
เวลาเป็นจุดเริ่มต้นของหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต เวลาสร้างระยะห่างให้กับจุดสองจุด สร้างระยะห่างให้เหตุการณ์สองเหตุการณ์ สร้างความรู้สึกผูกพันให้คนสองคน เวลาสร้างความรักและความสุขให้แก่ชีวิต ในขณะเดียวกันเวลาก็สร้างความเกลียดชังและความเศร้า เวลานั้นเกิดขึ้นพร้อมกับสำนึกของการมีตัวตนซึ่งดำรงอยู่ในโลกของเรา ซึ่งในการมีตัวตนและดำรงอยู่นั้น ขณะที่ร่างกายกินพื้นที่บนผิวโลก เวลานั้นกลับกินพื้นที่อยู่ในความทรงจำ เวลาสร้างชิ้นส่วนของความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือนให้กับชีวิต ขณะเดียวกันเวลาก็ประทับความรื่นรมย์ ความสุขไว้ในความทรงจำ จากนั้นก็เดินจากพร้อมกับทิ้งร่องรอยของมันเอาไว้ ให้เราระลึกถึง ให้เราถวิลถึง และอยู่กับร่องรอยที่ประทับอยู่ในความทรงจำด้วยความอาวรณ์ ด้วยเราไม่สามารถเดินทางย้อนกลับไปสู่สิ่งนั้น ในห้วงเวลาเดิมๆ

ดังนั้นในความทรงจำของเราจึงเต็มไปด้วยร่องรอย
รอยของกาลเวลาที่ประทับลงบนชีวิต

...
"ในชั่วพริบตาที่เข็มวินาทีกระดิกตัวเคลื่อน
เก้าอี้เบื้องหน้าและรอบตัวพลันว่างเปล่า
แก้วเหล้าบนโต๊ะหลงเหลือเพียงรอยนิ้วมือสัมผัสจากเจ้าของคนสุดท้าย
สองตาผู้คนที่เคยสบตา
เสียงพูดคุยที่เคยพุ่งตรงเข้าสองหู
และรอยยิ้มนั้นมิใช่หรือ ที่เคยวิ่งกระทบหัวใจ
พลันว่างเปล่า

เมื่อคำอำลาที่เอ่ยระหว่างกันและกันกำลังจะจบลง
ผมยิ่งแน่ใจว่ายังไม่อยากละทิ้งมันไป
สถานที่และเวลาผ่าน มันช่างทรงเสน่ห์
ความสุขความทรงจำยังคงลอยควะคว้างอ้อยอิ่งให้สัมผัสเบื้องหน้า
และแล้ว เมื่อคนสุดท้ายเอ่ยคำอำลา
ผมสบตาเขาและเธอ กล่าวคำว่าลาก่อน
ได้โปรดทิ้งผมไว้ที่นี่
ปลอบใจกับตัวเองว่า-ไม่เป็นไรหรอก, ผมยังมีหนังสืออีกหลายเล่มในกระเป๋า
ช่างมันเถอะ มันก็แค่เพียงอีกครั้งหนึ่ง
ที่ผมต้องเรียนรู้กับการอยู่ลำพังบนโลก" (1)


-2-
แต่ในทางกลับกันเวลานั้นไม่อาจสร้างรอยประทับในความทรงจำของสิ่งใดๆได้ ถ้าสิ่งนั้นไม่มีความสามารถที่จะจำ แต่สิ่งที่มีความสามารถที่จะจำได้นั้นต้องเป็นสิ่งที่มีจิต(consciousness) เพราะมีเพียงจิตเท่านั้นที่สามารถคิดและจดจำได้ แต่ก็ไม่มีจิตใดที่ดำรงอยู่ได้โดยปราศจากร่างกาย(body) เพราะจิตย่อมรับรู้สิ่งต่างๆ ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้าของร่างกาย คือ ตา หู จมูก ลิ้น และกายประสาท เพราะลำพังเพียงจิตอย่างเดียวนั้นไม่สามารถสัมผัสโลกที่อยู่รอบตัวได้จึงจำเป็นต้องมีร่างกายเป็นตัวเชื่อม ร่างกายจึงเชื่อมโยงจิตเข้ากับปริมณฑลของวัตถุ ดังนั้นในกระบวนการของการดำรงอยู่ของชีวิตใดๆ ก็ตาม ย่อมประกอบไปด้วยสิ่งที่เป็นกายและจิต ซึ่งนักปรัชญาสายอัตถิภาวะนิยม(existentialism) เรียกกระบวนการของการดำรงอยู่นี้ว่า ภาวะในโลก (Being-in-the-World)

และ ภาวะในโลก (Being-in-the-World) นี่เองที่ทำให้โลก, สรรพสิ่งและชีวิตปรากฏต่อจิตของเราในกรอบของพื้นที่และเวลา(space and time) ทำให้ปริมณฑลของวัตถุทางกายภาพปรากฏให้เห็นเป็นรูปธรรม และเมื่อความเป็นรูปธรรมปรากฏ วัตถุนั้นๆก็มีตำแหน่งแห่งที่อยู่ในโลก และด้วยกรอบความคิดหรือโลกทัศน์แบบวิทยาศาสตร์ เราสามารถกำหนดจุดตำแหน่งที่ตั้งหรือวัดขนาด ของวัตถุทางกายภาพใดๆด้วยการวัดระยะของวัตถุใน 3 ทิศทาง เป็นลักษณะ 3 มิติ คือมีกว้าง ยาว และสูง และสิ่งที่เป็นวัตถุทางกายภาพนั้น มีลักษณะที่สามารถกินพื้นที่บนผิวโลก ซึ่งระยะทางหรือช่องว่างระหว่างการกินพื้นที่ของวัตถุทางกายภาพนั้น เราเรียกมันว่า "ที่ว่าง" หรือ "พื้นที่" (space)

ฌอง-ปอล ซาตร์(Jean-Paul Sartre) นักปรัชญาสายอัตถิภาวะนิยม(existentialism) ชาวฝรั่งเศส เรียกความสามารถกินที่บนผิวโลกของวัตถุกายภาพนี้ว่า ความมีภาวะ(being) ซึ่งซาตร์ ได้อธิบายความคิดของเขาในเรื่องนี้ไว้ว่า ในโลกนี้ มีความมีภาวะอยู่ 2 ประเภท คือ ภาวะในตัวเอง(Being-in-it-self) ก็คือสิ่งที่ดำรงอยู่บนโลกโดยไม่มีจิต(non-consciousness) และ ภาวะสำหรับตัวเอง (Being-for-it-self) ก็คือสิ่งที่ดำรงอยู่บนโลกโดยมีจิต(consciousness)

วัตถุที่ไม่มีจิตนั้นย่อมมีความเต็มอยู่ในตัวเอง เป็นสสาร เป็นก้อนหิน เป็นโต๊ะสักตัว เป็นเสาไฟฟ้าสักต้น หรือเป็นขนมเค้กสักชิ้น ซึ่งตลอดเวลาที่มันดำรงอยู่มันไม่มีความสามารถที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นอย่างอื่น ไม่มีความสามารถที่แม้แต่ที่จะคิด แก่นสารของสิ่งของต่างๆเหล่านี้จึงดำรงอยู่ติดตัวมันอย่างถาวร แต่มนุษย์เรานั้นต่างจากสิ่งต่างๆ ทั้งหมดที่กล่าวมา เพราะมนุษย์ไร้แก่นสารและมีความว่างเปล่าอยู่ภายใน ซึ่งซาตร์ เชื่อว่าในความเป็นมนุษย์นั้น การดำรงอยู่มีอยู่ก่อนแก่นสาร(Existence preccedes essence) ดังนั้นเริ่มแรกของการดำรงอยู่มนุษย์จึงไม่มีตัวตนถาวร ตัวตนของมนุษย์นั้นขึ้นหลังจากที่มนุษย์เลือกที่จะกระทำหรือเลือกที่จะเป็นสิ่งใดสักอย่างหนึ่ง และเมื่อมนุษย์มีความสามารถที่จะเลือกดังนั้น มนุษย์จึงมี เสรีภาพ(freedom) ซึ่งความหมายของเสรีภาพในที่นี้ซาตร์ได้อธิบายเอาไว้ว่า “เสรีภาพมิได้หมายถึง ความสัมฤทธิผลของการตัดสินใจเลือกว่าเราจะทำสิ่งนี้แล้วต้องสำเร็จ เสรีภาพอยู่ที่ความสามารถในการตัดสินใจเลือก” มนุษย์จึงมีความสามารถที่จะเลือกหรือตัดสินใจทำหรือไม่ทำในสิ่งใดก็ได้ แต่มนุษย์ไม่มีความสามารถที่จะเลือกให้เลิกมีเสรีภาพได้ เพราะมนุษย์ถูกสาบให้มีเสรีภาพ(Man is Condemned to be free) และการเลือกของมนุษย์นั้นนำมาซึ่งความรับผิดชอบในสิ่งที่ตนได้เลือก…

"บุษบาบันไม่อยากตัดสินใจผิด ไม่ต้องการเสียใจไปตลอดชีวิต ทางไหนหนอที่เลือกแล้วพบความสุข บางครั้งชีวิตไม่ต่างกับการเลือกเที่ยวบินโดยสาร เลือกถูกมีความสุข เลือกผิดมีความทุกข์ ไม่ว่าสุขหรือทุกข์-ชีวิตต้องดำเนินไป เหมือนในกระเป๋ามีตั๋วเที่ยวเดียว เลือกเครื่องบินลำใดต้องอยู่ลำนั้น ลงหรือเปลี่ยนเครื่องกลางอากาศไม่ได้

แต่คนคนหนึ่งจะเลือกขึ้นเครื่องบินได้อย่างไร เมื่อ:

-ดูภายนอก เครื่องบินทุกลำสวยเป็นเงางามกลางแดดบนลานจอด(บางลำระบายแถบสีม่วงข้างตัวถัง บ้างสีเขียว บ้างสีชมพู)
-สายการบินของเครื่องบินแต่ละลำโฆษณาว่าเครื่องของตนสมรรถนะสูง สะดวกสบาย
-เครื่องบินทุกลำประกาศว่าจะบินจาก “ปัจจุบัน” ไป “อนาคตอันแสนสุข”
-คนคนนั้นไม่เชื่อคำแนะนำของผู้มีประสบการณ์
สิ่งที่คนคนนั้นต้องการที่สุดสำหรับตัดสินใจ คือ The Thin Red Line-เส้นบางสีแดง ซึ่งเทพเจ้าขีดเตือนว่าหากเห็นเส้นบางสีแดง ต้องเปลี่ยนไปทางอื่น อย่าล้ำเส้น มิฉะนั้นจะถลำสู่ความทุกข์

คนเลือกเครื่องบินทราบว่าไม่ควรโดยสารไปกับเครื่องบินที่ระบายแถบสีม่วงข้างตัวถัง ถ้าเห็นเส้นบางสีแดงบนพื้นหน้าประตูทางขึ้น
………
เราไม่เคลือบแคลงเทพเจ้า พระองค์เห็นอนาคต รู้ทุกสิ่งในจักรวาล
………
ทว่าเทพเจ้าไม่เคยขีดเส้นบางสีแดงให้เห็น(แม้เปิดไฟฉายแม็กซ์ไลท์ส่อง-ใส่แว่นอินฟราเรดที่ใช้มองในความมืด-ตรวจจับด้วยรังสีเอ็กซ์เรย์) มนุษย์ต้องตรองตัดสินใจเอง

บางคนท้วงว่าเทพเจ้าไม่เคยขีดเส้นบางสีแดงให้เราเห็นด้วยตาแต่สามารถเห็นด้วยใจหากศรัทธาศาสนา และรู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณระวังภัยที่อยู่ในยีน(gene)

ทว่าโลกยุค 2001 ความเสื่อมศีลธรรมของพระกับนักบวชทำให้เรากังขาคำสอนของพระศาสนา

ความไร้จริยธรรมของผู้ใหญ่-ผู้มีประสบการณ์ทำให้เราไม่เชื่อคำแนะนำ(หนังสือพิมพ์รายงานข่าวนายกรัฐมนตรีพูดเท็จ รองประธานวุฒิสภาลวนลามทางเพศเด็กหญิง 5 คน ฯลฯ)

แสงไฟ ตึกระฟ้า อิทธิพลการโฆษณากับการสร้างภาพมายาในสังคมมหานคร(society of metropolis) ทำให้สัญชาตญาณระวังภัยของเราสับสน คลายความแม่น ความผิด-ถูก-ดี-ร้ายปรากฏในรูปโฉมเดียวกัน(นมผงผสมน้ำโฆษณา-เขียนข้างกล่องว่านมโคสดแท้ พระราชาเป่าทรอมโบนเพลงบลูส์แจ๊สที่มีต้นกำเนิดมาจากทาสนิโกร วงดนตรีออร์เคสตร้าบรรเลงเพลงร็อคแอนด์โรล เครื่องบินทุกลำได้รับการพ่นสีระบายแถบข้างตัวถังสวยเป็นเงางามกลางแดดบนลานจอด….)

สิ่งที่เห็นวันนี้ คือคนทุกข์เพราะตัดสินใจผิดนับล้านล้านกับคนคิดไปลำพังอย่างมืดบอด-หวังจะไม่เป็นอย่างพวกแรก-อีกนับล้านล้าน

คนประเภทแรกก่อโศกนาฎกรรมทุกอย่างบนโลก
(เด็กหนุ่มจำนวนมากตัดสินใจเป็นทหารกล้าเหมือนพลทหารในหนัง The Thin Red Line เขาพบว่าทางที่เลือกทำให้เขาเป็นเครื่องจักรฆ่าคน เขาทรมาน แต่หยุดไม่ได้ นิตยสารเอเซียวีค-เดือนกุมภาพันธ์ 2544 ตีพิมพ์รูปทหารปากีสถาน 441 นาย สวมชุดขนสัตว์-ถือปืนกล นั่งเฮลิคอปเตอร์ตระเวนบนภูเขาหิมาลัยซึ่งปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน เตรียมยิงชาวอินเดียทุกคนที่เจอ ทหารปากีสถานบางคนไม่อยากทำ ทว่าการเป็นทหารกล้าต้องปฏิบัติหน้าที่ที่ผู้บังคับบัญชามอบหมาย)

คนประเภทหลังอ้างว้าง ลังเล (2)


เมื่อเสรีภาพนำเรามาถึงทางแพร่ง ทางแพร่งที่เราต้องเลือกที่จะเดินทางผ่าน ในขณะที่ชีวิตเรากำลังดำรงอยู่ในโลก พื้นที่ทางความคิดและพื้นที่ทางกายภาพแห่งใดที่เราจะเลือกเดินไป ในห้วงเวลาที่ยังมาไม่ถึง ซาตร์บอกว่าชีวิตคือความว่างเปล่า(emptiness) และคุณก็มีเสรีภาพที่ค้นหาตัวตนของคุณด้วยตัวของคุณเอง แต่สถานที่แห่งไหนและเวลาใดในโลกใบนี้ล่ะที่เราจะพบตัวตนของเรา ซาตร์เดินจูงมือเรามาถึงที่โล่งที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต จากนั้นก็ปล่อยมือเรา แล้วพูดว่า “เส้นทางเดินจากนี้ไปแล้วแต่คุณ” จากนั้นเขาก็จากไป ถ้าเรามองไปรอบตัวจะเห็นว่าเราสามารถเคลื่อนที่ไปได้ในทุกทิศทาง

แต่เราจะใช้เกณฑ์ใดในการที่จะตัดสินใจเคลื่อนที่ไปในทิศทางไหน ความรู้ ความเชื่อ ศรัทธา สัญชาตญาณ เหตุผล อุดมการณ์ทางการเมือง หรือ ความรัก ความเมตากรุณาและมิตรภาพ

และเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าตัวตนของเราที่เรากำลังเดินทางค้นหาเพื่อมาเติมส่วนที่ว่างเปล่า(emptiness) ของชีวิตนั้น

มีอยู่จริง?


หมายเหตุ : ผมนั่งเขียนเรื่องนี้ อยู่ในเมืองๆ หนึ่ง เมืองที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ซึ่งทุกอย่างดูมัวซัว และไม่ชัดเจน แต่ผู้คนในเมืองก็ต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และมีความหวังว่าท้องฟ้าจะกลับมาสดใสอีกครั้ง เมืองประหลาดที่ดอกไม้บานทุกดอกกำลังบานสะพรั่งท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะพร่ามัว

+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+



รวมเรื่องสั้น "เรื่องรักธรรมดา"
ISBN: 974-87957-0-5

หมายเหตุ:
(1) จากเรื่องสั้นเรื่อง "หนาวเช้า" เขียนโดย คมสัน นันทจิต
(2) จากเรื่องสั้นเรื่อง "ทัชมาฮาล" เขียนโดย ทินกร หุตางกูร





ข้อมูลที่เกี่ยวกับ ฌอง-ปอล ซาตร์(Jean-Paul Sartre)
สามารถดูได้ที่:-
http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1964/sartre-bio.html


+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+
Book bought:
-
Books read:
-Informal--Cecil Balmond
-นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 259--กันยายน 2549
-2G Magazine Number 28--Aires Mateus

Saturday, September 16, 2006

ความหมายของสิ่งนั้น

2006-09-16

ในหนังเรื่อง Almost Famous ของผู้กำกับ คาเมรอน โครว์ มีฉากหนึ่ง ที่พี่สาวของพระเอกหนีออกจากบ้าน เธอได้ทิ้งแผ่นเสียงแผ่นหนึ่งไว้ให้น้องชาย มันเป็นแผ่นเสียงของวง Simon & Garfunkel อัลบั้ม Bookends พร้อมกับทิ้งโน้ตไว้ว่า "เธอต้องเติบโต" แล้วเสียงเพลงประกอบเพลงนั้น--America ก็ดังขึ้นมา:-

"Let us be lovers, we'll marry our fortunes together
I've got some real estate here in my bag"
So we bought a pack of cigarettes and Mrs. Wagner pies
And walked off to look for America


ไม่รู้ว่ามีส่ิงใดอยู่ในความคิดของ ฟริตจ๊อฟ คาปร้า ในช่วงเวลานั้น(เช่นกัน) ที่ทำให้นักฟิสิกส์ แห่งมหาวิทยาลัยเบิร์กเลย์ ทิ้งงานในห้องวิจัย สะพายเป้ ระเหเร่ร่อนเดินทาง คงมีคำถามอะไรบางอย่างกำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในหัวของเขา

มันอาจจะเป็นคำถามที่ทำให้เขาตัดสินใจ walked off to look for ...(อะไรสักอย่าง)

คงมีอะไรซักอย่างอยู่ที่ท้ายรถกระบะที่เขานั่ง อะไรซักอย่าง ในวงสนทนากลางสนามหญ้าของคนหนุ่มสาวที่อยู่นอกรั้วมหาวิทยาลัย อะไรซักอย่างหนึ่งในแสงแดดยามบ่ายในขณะที่เขากำลังนอนเอกเขนกดูก้อนเมฆบนฟ้า อะไรซักอย่างบนคลื่นในทะเล อะไรซักอย่างในวงปุ๊นกัญชาของพวกฮิปปี้ อะไรซักอย่างในหนังสือ on the Road ของ Jack Kerouac ที่เขาอ่านในถุงนอนกลางป่าเขา ภายใต้แสงจันทร์ดวงนั้น

เขาใช้เวลากว่าสิบกว่าปีในการค้นหาคำตอบ ด้วยการเดินทางออกไปสนทนาพูดคุยกับคนอื่นๆ ในหลากหลายอาชีพ หลากหลายความเชื่อ หลากหลายเชื้อชาติ และหลากหลายศาสนา

เขาคุยกับมนุษย์ได้หมด--ไม่ว่ามนุษย์คนนั้นจะคิดเหมือนหรือคิดต่างจากเขาก็ตาม(บางเวลาที่เขาเบื่อที่จะคุยกับมนุษย์ด้วยกัน เขาก็คุยกับต้นไม้ แสงแดด สายลม หรือไม่ก็คลื่นในทะเล)

หนังสืออย่าง The Tao of Physics และ The Turning Point ก็คือดอกผลของคำถามเหล่านั้น

(โชคยังคงเข้าข้างคนอ่านอย่างเราๆ ที่ คาปร้า เป็นแค่นักฟิสิกส์ ที่ปราดเปรื่อง และเปิดกว้าง ไม่ได้เป็นนักธุรกิจหรือนักการตลาดที่ฉลาดล้ำ เพราะไม่ว่าจะมองยังไงการใช้เวลาสิบกว่าปีเพื่อเขียนหนังสือสองเล่ม คิดคำนวณกันจนเครื่องคิดเลขพัง ก็ไม่เห็นจะคุ้มค่าต่อการลงทุนตรงไหน :P)

สำหรับคนที่เคยอ่านหนังสือที่เราพูดถึงในย่อหน้าที่แล้วทั้งสองเล่มของคาปร้าแล้ว ถ้ายังไม่เคยอ่านเล่มที่มีชื่อว่า Uncommon Wisdom:Conversations with Remarkable people บอกได้คำเดียวว่า "ห้ามพลาด!"

เพราะมันเป็นหนังสือที่เป็นเสมือนบันทึกเบื้องหลังการทำงานเขียนหนังสือทั้งสองเล่มข้างต้น ซึ่งสามารถสะท้อนมุมมองที่น่ารักของผู้ชายคนนี้ รวมถึงทฤษฎีในการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนที่คาปร้าคิดขึ้นมา ซึ่งดูยังไงมันก็ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย แต่มันก็ทำให้คุณอมยิ้มได้

ซึ่งทำได้แค่นี้ก็อาจจะพอเพียงแล้วในการเกิดเป็นมนุษย์สักหนหนึ่ง


(ยังไม่จบ ^_^)

+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+

Simon & Garfunkel--Bookends(1968)
+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+


SuperDutch New Architecture in the Netherlands
Bart Lootsma
ISBN: 1-56898-239-9

Superdutch showcases the works of the most exciting Dutch designers on the current architecture scene. The built environment of the Netherlands is comparatively very young; as stated in the introduction, over 75 percent of the countrys buildings came after the Second World War. The government and planning authorities have been known to adopt sensible planning philosophies, while individual pioneers such as Rem Koolhaas helped pave the way for the modern era of design that the country enjoys today.Following the written introduction to modern architecture in the Netherlands, the book displays selected works of twelve contemporary local architects, including housing, public spaces, art installations and concept designs.

+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+
Book bought:
-
Books read:
-โกธ: คดีตัดข้อมือ(GOTH: Wrist Cut Jiken)--Otsuichi แปลโดย นะนะโกะ (ยืม peach มาอ่าน)
-Superdutch: New Architecture in The Netherlands--Bart Lootsma

Wednesday, September 13, 2006

Winner/Loser

2006-09-13

วงสนทนารอบโต๊ะอาหาร ณ ร้านห่านพะโล้ชื่อดังแถวสามย่านในเย็นวันหนึ่ง เมื่อหลายเดือนที่แล้ว อาจารย์ที่เราเคารพนับถือ(และสนิทสนมที่สุด) ก็พูดขึ้นมาลอยๆ ว่า "โลกใบนี้มันไม่ใช่โลกที่ผมจะอยู่ได้มากขึ้นทุกๆ วันเลยว่ะ เห็นด้วยไม๊จี้" เราพยักหน้าตอบ เพราะพอจะเดาความคิดของอาจารย์เราออก

ว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร
....

เมื่อเทศกาลบอลโลกที่ผ่านมา(ประมาณ 2เดือนที่แล้ว) ทั้งที่ปรกติเป็นคนไม่ชอบดูฟุตบอล (ตอนเด็กๆเราชอบนะ สาเหตุก็มาจากพวกการ์ตูน กัปตันซึบาสะเอย อิตโตนักเตะเลือดกังฟูเอย แต่เดี๋ยวนี้โตแล้ว--คิดว่าเลิกชอบแล้ว) แต่เพราะสถานการณ์บังคับ ต้องไปอยู่ในท่ามกลางกลุ่มของเพื่อนฝูงที่ชอบดูฟุตบอลในคืนที่กลุ่มเพื่อนนัดสังสรรค์กัน ทำให้ต้องตกบันไดพลอยดูไปด้วย (ว่าไงก็ว่าตามกัน:P)

จะว่าเราหัวโบราณก็ได้ ที่รู้สึกเศร้ากับบรรทัดฐานบางอย่าง (ที่เราคิดเอาเองว่าไม่ดี) ที่มีในเกมกีฬาชนิดนี้--ซึ่งเรารู้สึกว่าพฤติกรรมเหล่านี้นั้นห่างไกลจากคำว่า "น้ำใจของนักกีฬา" เช่น ไม่โดนศอกเลยสักนิด ก็ทำท่าลงไปชักดิ้นชักงอ เวลาเลี้ยงเข้าไปใกล้ในเขตโทษบางทีก็ทำท่าล้มลงให้เหมือนโดนเตะขา--แทนที่จะหาวิธียิงประตูให้ได้ แม้ว่าหนทางข้างหน้ามันจะริบหรี่ก็ตาม กลับจ้องแต่จะหาวิธีการล้มแหกตากรรมการให้แนบเนียนที่สุด พยายามช่วงชิงโอกาสในการทำประตูแบบสกปรก(อันนี้ก็เป็นความคิดของเราอีก) เพราะถ้าเป็นคำพูดของคนที่พากย์ฟุตบอลอย่าง เอกราช เก่งทุกทาง ก็จะบอกว่า "เป็นเทคนิคของมืออาชีพ ต้องทำทุกวิถีทางที่จะช่วงชิงความได้เปรียบ ทำยังไงก็ได้เพื่อให้ถึงเป้าหมายคือเป็นผู้ชนะ เพราะคนดูจะจดจำเราได้ในฐานะที่เป็นผู้ชนะ แต่ชนะยังไง ชนะแบบไหน เขาไม่สนใจหรอก"

จริงๆ หรอ?
มันสำคัญต่อการเป็นมนุษย์ขนาดนั้นเลยหรอ ในการที่เรานั้นจะแพ้หรือจะชนะ? :P

+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+



Breakfast of Champions
Kurt Vonnegut
ISBN: 0385334206

"We are healthy only to the extent that our ideas are humane." So reads the tombstone of downtrodden writer Kilgore Trout, but we have no doubt who's really talking: his alter ego Kurt Vonnegut. Health versus sickness, humanity versus inhumanity--both sets of ideas bounce through this challenging and funny book. As with the rest of Vonnegut's pure fantasy, it lacks the shimmering, fact-fueled rage that illuminates Slaughterhouse-Five. At the same time, that makes this book perhaps more enjoyable to read.
Breakfast of Champions is a slippery, lucid, bleakly humorous jaunt through (sick? inhumane?) America circa 1973, with Vonnegut acting as our Virgil-like companion. The book follows its main character, auto-dealing solid-citizen Dwayne Hoover, down into madness, a condition brought on by the work of the aforementioned Kilgore Trout. As Dwayne cracks, then crumbles, Breakfast of Champions coolly shows the effects his dementia has on the web of characters surrounding him. It's not much of a plot, but it's enough for Vonnegut to air unique opinions on America, sex, war, love, and all of his other pet topics--you know, the only ones that really count.


+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+
Books bought:
1. Breakfast of Champions--Kurt Vonnegut
2. Art4d Magazine (number 129)--August 2006

Books read:
1. Art4d Magazine (number 129)--August 2006
2. Chronicles Volume One--Bob Dylan